Zeg het met een glimlach

AMSTERDAM - Onderschat de kracht van een glimlach niet. De glimp van een lach kan op een subtiele wijze een sterke boodschap overbrengen.

„Een glimlach is een soort taal; een manier om iets te vertellen wat stil in onszelf blijft’’, aldus de Franse psycholoog Paul Ekman in Psychologies. Hij ontdekte 19 ’mededelingen’ in deze stille taal.

Zachte grijns

We zetten er vijf op een rijtje, te beginnen met de zogenoemde ’beleefdheidsglimlach’. Deze zorgt ervoor dat je je snel op je gemak voelt. „Ik kan me nog steeds de glimlach van de bakker herinneren”, vertelt Alexandra.

„Toen ik als kind brood bij hem haalde verwelkomde hij me altijd met een zachte grijns op zijn gezicht. Dat vond ik zo uitnodigend dat ik mijn verlegenheid vergat en rustig brood durfde te bestellen.” De beleefdheidsglimlach is niet intiem maar juist heel algemeen en heeft niet de bedoeling iemand persoonlijk te raken.

Brutale glimlach

Wie wat voor elkaar wil krijgen, kan de brutale glimlach proberen. Ludovic: „Ik wist niet hoe ik een jaar onbetaald verlof moest vragen aan mijn chef. Ik besloot wat brutaler te lachen dan anders en het werkte!”

„Wanneer ik ergens kom waar ik niemand ken, glimlach ik automatisch om me te beschermen”, vertelt Noëlle. Volgens de Franse psycholoog is dat een van de meest bekende manieren van een goed functionerend beschermingsmechanisme.

Emoties

Weer heel anders dan deze defensieve glimlach is de uitdrukking op het gezicht nadat we een blunder hebben begaan. Verontschuldigend lachen helpt ons de situatie meester te blijven in plaats dat we ons laten meeslepen door onze emoties.

De leukste glimlach? Die die tot doel heeft te verleiden wellicht. „Hij deed niets om me te versieren, hij glimlachte alleen maar. En die lach was zo ontwapenend en jongensachtig dat ik geen weerstand aan hem kon bieden”, aldus Claire.

Bron: Telegraaf.nl

Vrouwelijke Tarzan: "Ik ben in jungle opgevoed door apen"

Marina Chapman mag nog altijd graag in bomen klauteren.

De Britse huisvrouw Marina Chapman werd door kapucijnapen in Colombia 'opgevoed' nadat ze als vijfjarig kind werd ontvoerd en in de jungle achtergelaten. Vijf jaar lang woonde ze bij de apen, tot ze door jagers werd ontdekt die haar verkochten aan een bordeel. Ze heeft er een boek over geschreven.


De kapucijnapen leerden de kleine Marina hun gewoontes en vaardigheden.

In 'The Girl With No Name: The Incredible True Story of the Girl Raised by Monkeys' doet Champan haar wild sprookjesverhaal uit de doeken.

Voor dood achtergelaten

Chapman werd ontvoerd toen ze vijf was, vermoedelijk voor losgeld. Haar ontvoerders lieten haar echter voor dood achter in de jungle. Daar werd ze naar eigen zeggen geadopteerd door de kapucijnapen. Die gaven Marina te eten en hielpen haar om zich aan hun levensstijl aan te passen.

Nadat ze ongeveer vijf jaar bij de apen had geleefd, werd Marina ontdekt door jagers en verkocht aan een bordeel. In haar tienerjaren werd ze dienstmeid. Toen ze in de twintig was, ontmoette ze haar toekomstige man tijdens een vakantie in Engeland. Ze kregen samen twee kinderen.

Kinderlijk

"Als we te eten wilden, moesten we geluiden maken zoals de apen die ze had gekend", stelt haar dochter in de Sunday Times. "Mijn schoolvrienden waren dol op mama omdat ze zo ongewoon was. Ze was kinderlijk, op heel veel manieren".

Na-apen

Andrew Lownie, de agent van Chapman, verklaart: "Marina stond als kind oog in oog met een twintigtal nieuwsgierige kapucijnapen. Door de dieren te volgen en na te doen wat zij deden, wat ze aten en dronken, werd Marina een lid van de familie. Ze leerde hoe de dieren met elkaar omgingen en ook hun taal maakte ze zich eigen. Ze vochten, speelden en deelden zowel tedere als angstwekkende ervaringen. Marina leerde in bomen klimmen zoals geen andere mens het kan. Ze kan zich verstoppen als de besten en kan communiceren met dieren".

Hoewel de vrouw inmiddels een 'normaal' leven heeft in Engeland, mag ze nog altijd graag in bomen klauteren, vogels en konijnen met haar blote handen vangen of koeien melken.

Marina Chapman mag als een 'wild kind' beschouwd worden, een menselijk kind dat tijdens de vormingsjaren zonder menselijk contact opgroeide.

Verhalen over wilde kinderen zijn zeldzaam maar steevast verbluffend. Zo leefde Oxana Malaya, beter bekend als 'het Oekraïense hondenmeisje' vijf jaar lang met een roedel wilde honden. In Zuid-Afrika, zo meldt National Geographic, groeide een jongen op met een troep bavianen.

 

Bron: HLN.be