Waarom wilskracht belangrijk is, en hoe het te krijgen

Wilskracht is een mentale spier die je kunt trainen. Mensen die dat doen leiden vaker een succesvol en gelukkig leven. Wilskracht is wat ons onderscheidt van de dieren. Het is het vermogen om onze impulsen te beteugelen, verleiding te weerstaan en te doen wat juist en goed voor ons is op lange termijn, niet wat we nu op dit moment willen. Het is de kern van beschaving, stelt Roy F Baumeister die samen met John Tierney het boek schreef 'Willpower: Rediscovering Our Greatest Strength'.

Bekend is het sociologisch experiment van Walter Mischel uit de jaren ‘60 naar hoe kinderen omgaan met instant beloning: ze kregen de keuze tussen één marshmallow nu, of twee als ze nog 15 minuten wachtten. Hij spoorde jaren later een aantal van die kinderen op en deed een onthutsende ontdekking. Die overigens gestaafd wordt door een recent onderzoek uit Nieuw Zeeland waarbij mensen vanaf hun geboorte 32 jaar lang zijn gevolgd. Wat ze ontdekten was dat degenen met veel zelfbeheersing waren als volwassenen gezonder, gelukkiger en rijker.

De proefpersonen met weinig wilskracht deden het slechter qua studie en hadden vaker laagbetaalde banen en weinig spaargeld. Ze kampten met overgewicht, drugs- of alcoholproblemen en het onderhouden van een relatie. Ook hadden ze vier keer zo vaak een strafblad. Kortom, wilskracht is een belangrijke factor bij het voorspellen van succes in het leven. Onze wilskracht is een soort morele spier. Net als andere spieren wordt hij moe als je hem teveel belast. Zo konden studenten in een test nadat ze een taak hadden volbracht die hen veel zelfbeheersing kostte (chocola weerstaan, emoties onderdrukken) een volgende taak waar ook wilskracht aan te pas kwam veel minder goed. Ook het immuunsysteem teert op diezelfde pot, dus als je verkouden bent heb je minder wilskracht.

Maar je kunt het wel trainen. Zelfs kleine alledaagse daden van wilskracht, als rechtop zitten, in hele zinnen spreken of je computermuis met je andere hand bedienen, versterken je zelfbeheersing op de langere termijn. Waarin wilskracht ook op andere spieren lijkt is dat het uitgeput is, kan worden gereactiveerd met glucose. Goed slapen, gezond eten is belangrijk voor het uitoefenen van wilskracht, maar in tijden van grote nood kan een shot suiker een groot verschil maken. Dit is dab ook nogal een probleem bij het volgen van een crashdieet, waarbij je dus eigenlijk zou moeten eten om de wilskracht op te kunnen brengen om níet te eten.

Baumeister's tips: Bouw je zelfbeheersing op door met kleine dingetjes te oefenen. Leer de tekenen dat je wilskracht aan het afnemen is te herkennen. Doe niet aan crashdiëten. Probeer niet teveel tegelijk te doen. Stel goede gewoontes en routine in om je wilskracht ontlasten. Leer effectieve to-do lijstjes te maken. Mensen met weinig wilskracht gebruiken het om uit de problemen te geraken, mensen met veel wilskracht gebruiken het om niet in problemen te komen.
 
Bron: Welingelichtekringen.nl & The Guardian

Topvijf spijt van de stervenden

Foto: PhotoNews
 
Een Australische verpleegster van de palliatieve afdeling heeft bijgehouden waar de patiënten het meest spijt van hadden.
 
Bronnie Ware beschrijft dat de meeste mensen een zeer heldere kijk hebben op het eind van hun leven. Geen spijt over te weinig seks of een gemiste benji-jump, spijt hebben we blijkbaar wel om heel gewone dingen. Onder andere spijt dat we zo hard hebben gewerkt. De topvijf ziet er als volgt uit.

1. Ik wou dat ik meer moed had om mijn eigen leven te leiden en niet wat anderen wilden.
Dat komt zowat bij iedereen naar boven. Als de mensen beseffen dat hun leven achter de rug is en ze terugkijken zien ze een hoop onvervulde dromen. De meeste hebben zelfs niet de helft van hun dromen gerealiseerd.

2. Ik wou dat ik niet zo hard had gewerkt.
Dat komt bij elke man naar boven. Ze hebben het opgroeien van hun kinderen gemist en het samenzijn met hun partner. Dat komt ook bij vrouwen voor maar minder, wellicht ook door het feit dat het oudere mensen zijn en het vaak de man was die de kostwinner was.

3. Ik wou dat ik de moed had gehad om mijn gevoelens te uiten.
Veel mensen onderdrukken hun gevoelens om anderen niet voor het hoofd te stoten. Als een gevolg daarvan namen ze genoegen met minder en konden ze nooit hun echte gevoelens tot uiting brengen.

4. Ik wou dat ik meer contact had onderhouden met mijn vrienden.
Veel realiseren zich pas de echte waarde van vriendschap als ze op het sterfbed liggen. Er was heel veel spijt dat vriendschappen niet de tijd noch de inzet hebben gekregen die ze eigenlijk hadden verdiend. Iedereen mist zijn vrienden als het einde in zicht is.

5. Ik wou dat ik mezelf had toegelaten om gelukkiger te zijn.
Heel veel mensen realiseren zich pas op het eind dat geluk een keuze is. Ze zijn vaak blijven steken in oude patronen met angst voor verandering en ze hebben zichzelf vaak niet toegelaten om gewoon gelukkig te zijn.

Bron: Krantennieuws.be & Guardian.co.uk