Posts tonen met het label Cultuur. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Cultuur. Alle posts tonen

zondag 13 januari 2013

Vriendschap tussen man en vrouw, kan dat?

 
Platonische vriendschappen tussen mannen en vrouwen zijn mogelijk. Als je een vrouw bent. Bij mannen is seksuele of fysieke aantrekking vrijwel altijd een factor. Dat is de conclusie van een nieuwe psychologische studie over platonische vriendschappen waarover webmagazine Vice bericht.
 
De resultaten van een studie zijn niet bijster verrassend, maar wel amusant. Tientallen koppels die er enkel een vriendschappelijke relatie op nahielden werden apart ondervraagd over hun vriendschap en hun aantrekking tot elkaar. Daaruit bleek:
 
Op een schaal van 1 (niet) tot 9 (zeer sterk) situeren mannen hun aantrekking tot hun vriendinnen op 4,94, vrouwen schatten hun aantrekking tot mannen gemiddeld rond 3,97 in.
 
Mannen dachten dat hun vriendinnen zich veel meer aangetrokken voelden tot hen dan in werkelijkheid het geval was.
 
Vrouwen dachten dat hun mannelijke vrienden minder fysische aantrekking tot hen voelden dan de statistieken aangeven.
 
Vrouwen voelen zich dus minder aangetrokken tot hun vrienden en gaan ervan uit dat die dat ook niet zijn. Mannen aan de andere kant hebben de indruk dat hun vriendinnen een relatie met hen willen, al repliceren ze niet altijd dat gevoel.
 
Andere opmerkelijke conclusies uit het onderzoek:
  • Vrouwen vinden gebonden mannen minder aantrekkelijk.
  • Mannen voelen zich meer seksueel aangetrokken tot een vrouw als die al een partner heeft.
  • Hoe ouder men wordt, hoe groter alle vermelde verschillen tussen mannen en vrouwen worden.
 
De oorzaak voor deze verschillen is volgens de onderzoek deels biologisch (de mannelijke paringsdrift en het vrouwelijke moederinstinct) en deels cultureel. te verklaren.
 

zondag 15 juli 2012

Het einde van therapie kies voor liefde

Elke maatschappij uit haar vooronderstellingen over de menselijke aard op een andere wijze. Van oudsher zijn het mythen, rituelen en religie die verklaren hoe een bepaalde groep mensen de mogelijkheden en beperkingen van het menselijk handelen beschouwt. In de moderne Westerse cultuur is de psychotherapie echter de sterkste kracht geworden die bepaalt hoe we onszelf en de wereld zien. Therapie is meer dan slechts een klinische procedure: het is een cultuur op zichzelf geworden. En de belangrijkste aanname van deze nieuwe cultuur is dat de emotionele toestand van mensen de bron is van de meeste van hun problemen. De therapiecultuur formuleert de ervaring van het dagelijks leven als een strijd die gewone mensen zonder professionele begeleiding niet kunnen overleven. Gesteld wordt dat onze gewone ondersteunende netwerken – vrienden, familie, buren – niet sterk genoeg zijn om in onze behoeften te voorzien. Integendeel, de therapiecultuur suggereert dat onze naasten vaak juist de bron van onze emotionele problemen zijn. Daarom worden we in toenemende mate ontmoedigd onze problemen zelf of in samenwerking met vrienden of familieleden aan te pakken. We leven tegenwoordig in een tijdperk van adviseurs, bemiddelaars, trainers, mentoren, ouderbegeleiders en analytici. De bevordering van professionele oplossingen voor alledaagse problemen wordt gedreven door deze nieuwe culturele visie die leert dat we zelf kwetsbaar zijn en dat we niet genoeg hulpmiddelen hebben om het leven aan te kunnen. Therapeuten en adviseurs van allerlei soorten geven voortdurend het signaal af dat de condition humaine wordt gekenschetst door kwetsbaarheid en dat mensen moeilijke emotionele problemen niet zonder deskundig advies zouden moeten aanpakken. Daardoor zijn we in ons persoonlijke leven zo sterk afhankelijk geworden van ‘hulpverleners’.

Lees verder op: NL.Odemagazine.com