Bijen kunnen 'tijd terugdraaien' en verjongen

Wetenschappers van de Universiteit van Arizona hebben ontdekt dat de hersenveroudering bij oudere honingbijen wordt teruggedraaid op het moment dat ze larven verzorgen.

Hoewel het onderzoek naar dementie zich alleen richt op nieuwe medicijnen kan sociale interventie de hersenaandoening mogelijk behandelen.

Het team onder leiding van Gro Amdam liet de oudere, foeragerende bijen sociale taken verrichten in het nest waarop veranderingen in de moleculaire structuur van hun hersenen werden gemeten. Het onderzoek is verschenen in het wetenschappelijke tijdschrift Experimental Gerontology.

Leervermogen

“Op basis van eerder onderzoek weten we dat de mentale gesteldheid van bijen die in het nest blijven en zorgen voor de larven stabiel blijft,” zei Amdam. “Na enige tijd verlaten de bijen het nest om voedsel te verzamelen. Vanaf dat moment verouderen ze in hoog tempo. Na slechts twee weken zijn de vleugels van de foeragerende bijen versleten, vallen hun haren uit en gaat hun hersenfunctie zienderogen achteruit. We wilden zien wat er zou gebeuren als we de bijen opnieuw lieten zorgen voor larven.”

Op het moment dat de oudere bijen terugkeerden naar het nest werd een aantal dagen weinig activiteit gemeten. Daarna begonnen enkele van de oude bijen naar voedsel te zoeken terwijl andere de larven verzorgden. De onderzoekers ontdekten dat ongeveer de helft van de oudere bijen na 10 dagen beter in staat was om nieuwe dingen te leren.

Het team van Amdam zag niet alleen hoe het leervermogen van de bijen herstelde, ze ontdekten ook een verandering in de eiwitten in het brein van de bijen. Na analyse bleek dat twee eiwitten aanzienlijk waren veranderd.

Sociale interventie

Het ging om Prx6, een eiwit dat ook in mensen wordt gevonden en kan helpen beschermen tegen dementie en ziektes als alzheimer, en een eiwit dat andere eiwitten beschermt tegen schade wanneer het brein of ander weefsel wordt blootgesteld aan stress.

“Misschien kan sociale interventie - veranderen hoe je omgaat met je omgeving - helpen om ons brein jong te houden,” zei Amdam. “Omdat de genoemde eiwitten in zowel bijen als mensen worden gevonden kunnen ze mogelijk spontaan reageren op bepaalde sociale ervaringen.”

Amdam stelt voor om meer onderzoek te doen naar zoogdieren om te kijken of dezelfde moleculaire veranderingen die de bijen ervaren ook kunnen worden bewerkstelligd in mensen.

Bron: Sciencedaily.com via Niburu.nl

Wat heeft emotionele balans met pesten te maken?

(Isabelle Hofstra) Pesten is aan de orde van de dag en veroorzaakt veel leed onder de gepeste kinderen. We weten zo langzamerhand dat het niet alleen gaat om diegene die gepest wordt, maar ook om diegene die pest en de toekijkende anderen die niet ingrijpen. Als we de pester eens nader gaan bekijken ontdekken we het verborgen leed wat vaak mede oorzaak is van het pestgedrag. Uiteindelijk helpt pesten om de innerlijke pijn niet te voelen en de focus op anderen te leggen.

Zijn kinderen uit balans?

Kinderen worstelen met veel dingen in hun leven. Er zijn talloze aanleidingen die hun emotionele balans verstoren; faalangst, zich buiten gesloten voelen, eenzaamheid, geen oprechte aandacht van hun ouders, perfectionisme, slecht zelfbeeld, buiten de groep staan. Dan hebben we het nog niet over verwaarlozing, zowel fysiek als emotioneel in het gezin, het verwerken van een (vecht)scheiding of ander verlies. Kortom, er wordt wat afgeworsteld in het kinderleven.

Hoe kijken wij als volwassenen naar pesten?

De focus van leerkrachten en ouders ligt vaak op het kind dat gepest wordt. Het is ook niet niks als je systematisch belaagd wordt in welke vorm dan ook door één of meerdere kinderen die jou het leven zuur maken. Hulp moet geboden worden ter bescherming.
In veel programma's wordt gelukkig ook aandacht geschonken aan diegene(n) die dat systematisch doet of doen. Vaak wordt er gevraagd of pesters zich realiseren wat het betekent voor de ander. Hun inlevingsvermogen wordt aangewakkerd en er wordt gekeken naar hoe de relatie kan worden hersteld. De gepeste krijgt hulp om sterker te worden, want vanaf het moment dat kinderen innerlijke kracht ontwikkelen worden ze minder doelwit.

Pijnlijke plekken

Als een kind in balans is waarom zou het dan gaan pesten? Maar als de binnenkant pijnlijke plekken vertoont, wordt het mechanisme in gang gezet om die niet te voelen. Dat kan een moment zijn waarop een kind gevoelig wordt om of pester of meeloper te worden. Zolang een kind zich kan richten op anderen ervaart het zijn eigen emoties niet of nauwelijks. Als je dat gegeven meeneemt in het ontrafelen van situaties tussen kinderen dan kun je gaan zien dat beiden, gepeste en pester problemen hebben. Veel pesters zijn ooit ook zelf gepest en dat heeft sporen nagelaten.

Oog hebben voor de binnenkant

Dat de binnenkant van de pester beschadigd is weten we. We laten de pester in de steek als we zijn of haar binnenkant ongemoeid laten. Emotionele onbalans betekent dus dat er om balans gevraagd wordt. Is de pester zich dit bewust kunnen we ons afvragen? In vele gevallen niet, tot uitgelegd wordt hoe het mechanisme in elkaar steekt. In het bespreekbaar maken van eigen gevoelens kan dan de link gelegd worden.

Wat hebben we te bieden als ouders en leerkrachten?

Een open blik! Daar waar onze waarneming vertroebeld raakt doordat we ons teveel focussen op de gepeste, belemmert het ons zicht op de achtergronden van het kind, de jongere die handelt vanuit pijn. In de tweede plaats vraagt het ons te verdiepen in de leefwereld van de pester. Wat speelt er in zijn leven? Waar heeft hij/zij het moeilijk mee? Welke gebeurtenissen hebben een aanleiding kunnen geven? Kortom: waar zit de eigen pijn.

Over de streep

Het bekende programma' Over de streep' overgewaaid uit Amerika waar het 'Over the line' heet, onthult, dat als we kinderen en jongeren in volledige veiligheid vragen wat er speelt in hun wereld of gespeeld heeft, ervaart iedereen dat door de herkenning. oneindig veel doorleefd wordt door kinderen en jongeren; zelfdoding in de familie, alcoholverslaving, (vecht)scheidingen, huiselijk geweld, en ga zo maar door. Als je iets herkent in je leven mag je over de lijn gaan en ontdekken dat je niet alleen loopt.
Het kweekt begrip, herkenning bij elkaar en het wordt zichtbaar wat er allemaal gebeurt in het leven van kinderen en jongeren en waar ze zoal mee worstelen.

Aandacht voor elkaars processen

Als we in klassen d.m.v. groepsgesprekken aandacht vragen voor elkaars processen leren we kinderen om oog te hebben voor elkaar. Maar zo werkt het ook in gezinnen. Ook daar kun je tijdens het eten bijvoorbeeld aandacht vragen voor wat de ander beleeft en voelt, wat een ieder moeilijk vindt. Zo leer je kinderen empathie. Maar eerst zullen opvoeders in het algemeen moeten werken aan het eigen empathisch vermogen om kinderen dat aan te leren. Kinderen leren vooral door wat ze zien dat jij doet.

Uiten is verwerken

Doordat een kind gehoord wordt en aangemoedigd wordt om zich te uiten over wat het voelt, zal het zijn verdriet kunnen verwerken en leren om gaan met alle facetten van het leven. Pas dan is het tijd om te kijken naar het pestgedrag. Als de balans in het kind is hersteld zal pestgedrag afnemen en wellicht geheel verdwijnen.

Auteur: Isabelle Hofstra

Bron: HartToHart.nl via Earth-Matters.nl

Wiet waar je niet high van wordt

Op een geheime locatie in het Noorden van Israël wordt een speciale soort cannabis gekweekt . Een hoog hek, bewakingscamera’s en een gewapende bewaker om hen te beschermen tegen criminelen.

Op deze plantage boven op de heuvels van Galilea ontwikkelen onderzoekers sinds 2009 medicinale marihuana die de symptomen van een aantal ziekten kan verlichten verlichten zonder dat de patiënten stoned worden. Soms is het high worden niet wat ze nodig hebben. Soms is het een ongewenst neveneffect. Voor sommige mensen is het niet eens prettig.

Cannabis heeft meer dan 60 bestanddelen, cannabinoïden genoemd. THC is het bekendste ervan: het heeft minder medische voordelen en meer psychoactieve eigenschappen die zorgen voor een ‘high’ gevoel.

Maar cannabis bevat ook cannabidiol, of CBD, een stof waarvan sommige onderzoekers zeggen dat het een ontstekingsremmende werking heeft. In tegenstelling tot THC, bindt het zich nauwelijks aan receptoren in de hersenen en kan het dus zijn werk doen zonder dat patiënten stoned worden.

Bron: Reuters.com via Welingelichtekringen.nl

Katten verkleinen kans op beroertes en andere voordelen van huisdieren

Waarom is niet bekend, maar katteneigenaren hebben minder beroertes dan mensen zonder een kat. Dit is deels te wijten aan het effect dat een huisdier heeft op de bloedsomloop, maar het kan ook te maken hebben met het feit dat een kat vaak het middelpunt van de belangstelling is. De katteneigenaar wordt dan afgeleid van andere zorgen.

Steeds meer wetenschappelijke onderzoeken bewijzen: een huisdier maakt blijvend gezonder. Zo zijn ze een natuurlijke moodbooster: 15 minuten doorbrengen met de hond of kijken naar zwemmende vissen, vermindert stressgevoel. Daarnaast zijn mensen met Aids vaak minder depressief wanneer ze een huisdier hebben en mensen met Alzheimer zijn minder angstig met een dier in huis. Met name katten blijken in deze gevallen bijzonder nuttig, omdat ze minder zorg behoeven dan bijvoorbeeld honden. Maar het hebben van een huisdier heeft meer positieve effecten.

Minder beroertes bij kattenbezitters

Waarom is niet bekend, maar katteneigenaren hebben minder beroertes dan mensen zonder een kat. Dit is deels te wijten aan het effect dat een huisdier heeft op de bloedsomloop, maar het kan ook te maken hebben met het feit dat een kat vaak het middelpunt van de belangstelling is. De katteneigenaar wordt dan afgeleid van andere zorgen.

Astma preventie

Het klinkt vreemd, want een allergie voor een dier is één van de meest voorkomende triggers van astma. Maar onderzoekers hebben de effecten van het hebben van een kat onderzocht op kinderen met een verhoogd risico op astma. Het bleek dat deze kinderen significant minder kans hebben om astma te ontwikkelen. Er is echter één uitzondering: kinderen van een moeder met een kattenallergie heeft drie keer meer kans om astma te ontwikkelen na vroege blootstelling aan katten.

Snack alarm

Voor mensen met diabetes kan een plotselinge daling in het niveau van de bloedglucose ernstige gevolgen hebben. Maar sommige honden kunnen hun baasje hiervoor waarschuwen. Ze reageren op een chemische verandering in het lichaam. Het alarm geeft de eigenaar tijd om een hapje te eten en zo een noodsituatie te voorkomen. Ongeveer één op de drie honden die met een diabetespatiënt samenleven hebben dit vermogen.

Work out met je kat

Je spieren uitrekken is gezond: het houdt je soepel als je bijvoorbeeld lang gewerkt hebt. Katteneigenaren doen er goed aan om een voorbeeld te nemen aan hun kat: kijk hoe vaak ze zich uitstrekt en volg haar. En als het je lukt, doe dan precies hetzelfde wat de kat doet. Anders zijn strekoefeningen voor het bovenlichaam, uitgevoerd op een stoel, ook al voldoende.

Bron: Webmd via Aquariusage.com

Dit artikel is overgenomen uit Ode Magazine.

Drijfveren voor ontvrienden op Facebook

Wat zorgt ervoor dat mensen u op Facebook ‘ontvrienden’? Wetenschappers zochten het uit. Grote leeftijdsverschillen, een gebrek aan gezamenlijke vrouwelijke vrienden en neurotisch gedrag blijken funest voor een relatie op Facebook.

“Recente analyses lijken te suggereren dat sociale regels voor het beëindigen van relaties op Facebook getransformeerd zijn,” zo schijven de onderzoekers in hun paper. “Er lijkt een radicaal verschil te zijn tussen de offline en online wereld: redenen om een online relatie te verbreken zijn anders dan redenen om een offline relatie te verbreken.” Toch is daar nooit heel veel bewijs voor gevonden. “En daarom testen we dat. We nemen een aantal factoren (bijvoorbeeld leeftijd, geslacht, persoonlijkheidskenmerken) die geassocieerd worden met het beëindigen van vriendschappen in de ‘echte wereld’ en kijken of deze factoren ook op Facebook van belang zijn.”

Uw vriend is mijn vriend

De wetenschappers analyseerden meer dan 34.012 relaties op Facebook. Sommige relaties bleven in stand. Anderen werden verbroken. De onderzoekers keken naar de leeftijd, het geslacht en de persoonlijkheidskenmerken van mensen die hun relatie verbraken. “Na 34.012 relaties op Facebook bestudeerd te hebben, ontdekten we dat een relatie gemiddeld sneller stukloopt als deze zich niet tot één sociale kring beperkt.” Oftewel: als twee vrienden niet dezelfde vrienden hebben. Hoe meer de vrienden van twee vrienden op Facebook overeenkwamen hoe sterker de relatie ook was. Een andere opvallende conclusie van het onderzoek: “Een relatie met een gezamenlijk vrouwelijke vriend is sterker dan een relatie met een gezamenlijke mannelijke vriend.”

Leeftijd

Ook bleek een relatie sneller verbroken te worden wanneer er een groot leeftijdsverschil was tussen mensen. Hoe kleiner het leeftijdsverschil tussen twee mensen was, hoe groter de kans dat hun relatie goed bleef.

Persoonlijke eigenschappen

De persoonlijkheid bleek ook een rol te spelen. Als één van de twee mensen in een relatie introvert of neurotisch is, is de kans dat de relatie verbroken wordt, groter.

Twitter

De kans dat een relatie op Facebook stukloopt, wordt dus groter als twee mensen weinig of geen gezamenlijke vrienden hebben, geen gezamenlijke vrouwelijke vrienden hebben, er sprake is van een groot leeftijdsverschil en één van de twee neurotisch of introvert is. De resultaten komen overeen met eerdere onderzoeken naar andere sociale netwerken. Zo blijken op Twitter ongeveer dezelfde regels voor het ontvolgen van mensen te gelden. “Dat alles suggereert dat er niet veel verschil is tussen de offline en online wereld,” zo concluderen de onderzoekers.

Met name sociale netwerken zelf kunnen hun voordeel doen met dit onderzoek. Veel netwerken doen regelmatig suggesties: ze stellen u mensen voor waar u misschien bevriend met kunt raken. Met dit onderzoek in het achterhoofd kunnen ze die suggesties nog verder verbeteren. Bijvoorbeeld door ervoor te kiezen mensen voor te stellen die uw vrienden al als vriend hebben (Facebook doet dat reeds). Ook zou het mogelijk moeten zijn om alle statusupdates die u plaatst alleen aan echte vrienden te laten zien en kwetsbare relaties slechts één update per dag te tonen.

Bron: Scientias.nl

Egoïsme versus Altruïsme

Een pleidooi voor het zuivere egoïsme zal men zelden nog tegenkomen. Maar nog wel heel veel hoort men de leerstellingen van de rechtse ideologie dat daden verricht vanuit individualisme en egoïsme mensen via allerlei tussenprocessen uiteindelijk ten goede komen aan allen - een bekend voorbeeld is de stelling dat de rijken rijker maken ook goed is voor de armen (Brits premier Margaret Thatcher).

De rechtvaardiging van deze stelling baseert men meestal op analogieën met de gang van zaken in de natuur. Die lijn van redeneren is terug te voeren tot de Nederlandse filosoof Bernard Mandeville, en kent opvolgers in beroemde namen als Adam Smith en Milton Friedman - via welke laatste we weer aanbeland zijn bij mevrouw Thatcher.

Deze analogie met de natuur is onjuist. Wie ook maar een beetje in de natuur kijkt, ziet dat er twee hoofdstrategieën voor een soort zijn: alleen opereren, of in groepen. En dan is ook meteen duidelijk dat de groepsstrategie het meest succesvol is - het enige succesvolle voorbeeld van een solitaire strategie is het roofdier.

Binnen de groepsdieren is is een evolutie aan te wijzen: hoe ontwikkelder de soort, hoe meer men met elkaar rekening houdt. Of om precies te zijn: andersom. Ook binnen de ontwikkeling van de mensensoort is dat duidelijk waarneembaar . Maar deze trend stamt dus af van zijn evolutionaire voorvaderen, zoals aangetoond wordt door steeds meer onderzoek: ook apen blijken gedrag te vertonen waarbij men rekening houdt met elkaar, en dat gedrag blijkt gebaseerd op ingebakken structuren .

Is het nu mogelijk om deze werking van altruïsme ook te verkrijgen door uit te gaan van egoïsme, in samenspel met andere elementen, zoals Mandeville, Smith en Thatcher beweren?

Om deze vraag te beantwoorden gaan we uit van een premisse, die hoewel voor de hand liggend, niet makkelijk te bewijzen is. Die premisse is dat naarmate je meer samenwerkt, of met grotere groepen, je als geheel, als groep, betere resultaten bereikt. Zoals gezegd: voor de hand liggend. En dat geheel van samenwerking is opgebouwd uit alle stukjes samenwerking tussen de leden van de groep.

Nu definiëren we een egoïstische daad als een daad die nadelige gevolgen heeft voor anderen. en een altruïstische daad is een daad die ook ten goede komt aan anderen. Ook voor de hand liggend. Dan is een altruïstische daad hetzelfde als een samenwerkende daad, en een egoïstische daad een tegenwerkende daad.

Stel je nu een willekeurig proces voor, dat uit een combinatie van egoïstische en altruïstische daden bestaat. Dan dragen de altruïstische processen bij aan de samenwerking , dus aan het geheel, en de egoïstische die breken dat af. De som daarvan kan nooit groter zijn dan van een proces waarvan alle delen bestaan uit altruïstische componenten - wiskundige zouden zoiets gieten in een soort continuïteitsvergelijking: wat er aan totaal in gaat, moet gelijk zijn aan wat er in totaal uitkomt.

Tenzij! Tenzij er in de tussentijd iets gebeurt dat het geheel van wat er in komt op zelfstandige wijze vergroot: zoals in: je stopt een mannetjes haas en een vrouwtjes haas in een hok, en na een half jaar haal je meer hazen eruit dan je erin stopt. Ha, zegt de egoïst: zie je wel: zonder dat ze het wilden hebben mannetjeshaas en vrouwtjeshaas gezorgd voor meer: meer hazen.

Dat is dus onjuist: het is de natuur die in eerdere fasen van de ontwikkeling naar deze situatie die ervoor gezorgd heeft dat mannetjeshaas en vrouwtjeshaas samenwerken om meer hazen te krijgen. Hier is sprake van ingebouwde samenwerking, van ingebouwd altruïsme. .

Een economisch voorbeeld. Stel iemand heeft een fabriek. dat kan hij net zo veel voor zichzelf houden als hij wil. Als hij dat doet, is er op een geven moment niet genoeg over de de rest, en gaat de fabriek failliet. Het net zo veel voor je zelf houden als je wil is egoïstisch, het ook rekening houden met de anderen is altruïstisch. Een van de oorzaken van de snelle vooruitgang van de westerse maatschappij is dat meestal het tweede gebeurt



Ander economisch voorbeeld: het gaat slecht met een fabriek, en je moet kiezen wie te ontslaan: een groot deel van het kleinere maar duurdere personeel in de leiding, of een groot deel van de producerenden. De altruïstische keuze is de tweede, want met een klein deel van de leiding en een groot deel van de producerenden kan de fabriek als geheel wel blijven produceren en bestaan, terwijl met een groot deel van de leiding en een klein deel van de produceren, de fabriek failliet gaat. In dit geval is de altruïstische keuze zo moeilijk voor de betrokkenen, dat vele grote bedrijven (bijvoorbeeld Fokker) en hele bedrijfstakken (textiel) er failliet gegaan aan zijn gegaan.

Ook in de economie blijkt dat zodra je goed kijkt, het alleen de samenwerking is die voor de resultaten en de vooruitgang zorgt. Zodra egoïsme op wat voor merkbare schaal zijn intrede doet, zie je meteen de negatieve effecten. De rechtse stelling over de waarde van het egoïsme is dus, en hoogst waarschijnlijk alleen gebaseerd om dat reeds bestaande egoïsme in hun eigen denken te rechtvaardigen: men zou graag meer willen nemen dan rechtvaardig is, maar durft het niet - en dus heeft men er een theorie bij verzonnen om zichzelf te overtuigen.

Het zou best zo kunnen zijn dat de huidige trend van egoïsme onder onze leiders, nu bekend als het graaine, voortzet. dat kan een tijdje goed gaan, en ze kunnen dus denken dat ze met hun miljoenen en miljarden wegkomen - zeg bijvoorbeeld uiteindelijk naar Dubai of het Caribisch gebied. Maar zodra daardoor de samenwerking stopt die de welvaart overeind houdt, zal al behalve in de westerse wereld zelf, ook al heel snel de toevoer naar dat soort gebieden stoppen. En aangezien die gebieden niets zelf van enige importantie kunnen produceren, gaan die leiders nog eerder ten onder dan de rest van de maatschappij. En latere geschiedschrijvers zullen studies doen naar de gelijkenis tussen de ondergang van, zeg, van Rome, en die de huidige westerse maatschappij.

Bron: Rijnlandmodel.nl via Wereldgeheimen.nl

Kunnen honden echt de emoties van mensen lezen?

Honden zijn al 15.000 jaar ’s mens beste vriend en de meeste hondeneigenaars zien duidelijk begrip in de ogen van hun trouwe viervoeters. Volgens The Economist zijn er nu ook harde bewijzen voor de stelling dat honden de emotionele staat van mensen kunnen aanvoelen.

De vraag of dieren emoties kunnen aanvoelen beperkte zich tot nu toe tot de vraag of ze de emotionele toestand van leden van hun eigen soort kunnen identificeren. Zo stelde men vast dat apen andere apen troosten na conflicten.

Custance en Mayer van het Londense Goldsmiths College testten daarom uit of honden ook empathie voelen tegenover mensen. Voor velen is dit vanzelfsprekend, maar gezien het feit dat we geneigd zijn om gevoelens toe te wijzen, ook als die er niet zijn, was het geen slecht idee om op zoek te gaan naar harde bewijzen.

Hun experiment onderzocht de reacties van achttien verschillende honden op situaties waarin ze op een gecontroleerde manier in contact gebracht werden met mensen die in huilen uitbarstten en zich op andere manieren gedroegen.

Wat bleek? Honden zijn in staat om een duidelijk onderscheid te maken tussen een emotionele staat van droefheid en een andere staat. Vijftien van de achttien honden oriënteerden zich ook rechtstreeks naar de mens wanneer die huilde.

Dr. Custance benadrukt echter dat er nog meer onderzoek nodig is vooraleer men onweerlegbaar kan besluiten dat het hier gaat over empathie. Het is namelijk mogelijk dat de honden hopen om beloond te worden wanneer ze trieste mensen te benaderen.

Hondeneigenaars zullen natuurlijk geen extra bewijs nodig hebben om hun honden te blijven verwennen. De vriendschap en andere bonussen die hun honden hen bezorgen, volstaan.

Bron: Express.be