Posts tonen met het label Hersenen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Hersenen. Alle posts tonen

zaterdag 19 januari 2013

Elektrode in de hersenen geneest alcoholverslaafde



BRUSSEL - Een Antwerpse arts heeft een elektrode geïmplanteerd in de hersenen van een alcoholverslaafde. Die voelt zich sindsdien genezen. ‘Eindelijk is de drang om te drinken verdwenen.'

‘Op vrijdagavond na het werk ging ik altijd naar de winkel om sterke bieren te kopen. Die dronk ik dan op, thuis, alleen in de zetel. Eens ik begonnen was, kon ik niet meer stoppen. Ik dronk één of twee dagen aan een stuk door. Soms nam ik ook een dag vakantie om te kunnen drinken. Maar van de alcohol ben ik nu, sinds ik de elektrode heb, eindelijk af.'

Hoe hij heet, wil de man niet zeggen. Rond de veertig jaar is hij. De helft van zijn leven, zo'n twintig jaar, was hij verslaafd aan alcohol. Verschillende therapieën moesten hem van die verslaving af helpen, maar telkens herviel hij. Een operatie in november gaf de man nieuwe hoop.

Lees verder op: Standaard.be

zondag 13 januari 2013

Hersenen sneller achteruit door roken



AMSTERDAM - Roken is slecht voor de hersenen. De cognitieve functies van rokers gaan gemiddeld sneller achteruit dan die van niet-rokers.    
 
Dat meldt de BBC op basis van een Brits onderzoek. Wetenschappers vonden een sterk verband tussen roken en cognitieve achteruitgang. Roken beschadigt het geheugen en het vermogen om te leren en te redeneren.

Lees verder op: NU.nl

donderdag 3 januari 2013

De voornaamste reden waarom we knipperen met onze ogen



We knipperen niet alleen met de ogen om ze schoon te houden en uitdroging of ontstekingen te voorkomen. We knipperen vooral om onze hersenen wat rust te gunnen. Dat blijkt uit een recent onderzoek.

Japanse wetenschappers van de universiteit van Osaka onderzochten 20 jonge en gezonde proefpersonen. Zij werden onder de hersenscan gelegd terwijl ze naar de Britse komedie Mr. Bean aan het kijken waren. Uit het onderzoek bleek dat we, wanneer we knipperen, tijdelijk onze aandacht verliezen. Ons brein wordt in die seconde even ‘uitgeschakeld’ (vergelijk het met een powernap), waarna de hersenen razendsnel ‘resetten’.

We brengen ongeveer 10% van onze uren dat we wakker zijn door met gesloten ogen en knipperen 15 tot 20 keer per minuut. Op deze korte momenten zouden we onze gedachten de vrije loop laten en denken we na over recente gebeurtenissen in ons leven of wat we morgen gaan doen.

En op welke momenten knipperen we vooral? Zijn we aan het lezen of naar iemand aan het luisteren, knipperen we meestal aan het einde van een zin. Als we een film kijken, knipperen we op het moment dat een acteur even buiten beeld is of het camerastandpunt verandert.

Door : Marlies van Cleeff

Bron: Daily Mail via Welingelichtekringen.nl

Tegelijkertijd empathisch en rationeel zijn? Wij kunnen het niet!



Wetenschappers hebben ontdekt dat het voor ons brein onmogelijk is om tegelijkertijd empathisch en rationeel te zijn. Het verklaart onder meer waarom zelfs de meest intelligente mensen soms zo gemakkelijk op te lichten zijn.

De onderzoekers trekken die conclusie nadat ze een experiment met 45 studenten uitvoerden. De studenten ondergingen een MRI-scan en terwijl ze gescand werden, kregen ze twintig geschreven en twintig gefilmde problemen te zien waarbij ze de problemen alleen konden oplossen door zich in te beelden hoe anderen zich zouden voelen (empathie). Ook kregen ze twintig geschreven en gefilmpde problemen te zien die ze met behulp van de fysica (rationeel dus) moesten oplossen. Zodra de studenten het probleem hadden gelezen of gezien, kregen ze een gesloten vraag voorgelegd waarop ze binnen zeven seconden met ‘ja’ of ‘nee’ moesten reageren.

Resultaten
Uit het experiment bleek dat sociale problemen het sociale netwerk in het brein activeerden en tegelijkertijd het deel van het brein dat geassocieerd wordt met het analyseren en logisch beredeneren, onderdrukten. Het maakte daarbij niet uit of de vragen geschreven of gefilmd waren. Het experiment wijst erop dat het voor ons brein gewoon onmogelijk is om beide netwerken tegelijkertijd te activeren.

Autisme

De studie kan mogelijk verklaren waarom zelfs de meest analytische mensen zich zo gemakkelijk laten oplichten. Een oplichter activeert met een zielig verhaal het empathische deel van het brein, waardoor het analytische netwerk geen schijn van kans meer heeft. Het onderzoek kan ook implicaties hebben voor mensen met bijvoorbeeld autisme. Mensen met autisme zijn er meestal heel goed in om ruimtelijke problemen op te lossen (waarbij logisch gedacht moet worden), maar minder goed in sociale omstandigheden. Maar ook andere aandoeningen, zoals ADHD, schizofrenie, angsten en depressies, kunnen door onderzoeken als deze in de toekomst wel eens beter behandeld worden. “Behandelingen moeten gericht zijn om een balans tussen de twee netwerken (het logische en sociale netwerk, red.),” vertelt onderzoeker Anthony Jack.

Balans

“Op dit moment richten de meeste behandelingen, maar ook het onderwijs zich op het versterken van het analytische netwerk.” En dat is een probleem. Want ook voor gezonde mensen is het belangrijk dat de twee netwerken in balans zijn. “Je redt het nooit zonder één van deze twee netwerken.” Als voorbeeld haalt Jack een algemeen directeur aan. “Je wilt dat een algemeen directeur zeer analytisch is, omdat hij daarmee het bedrijf efficiënt kan runnen en voorkomt dat je failliet gaat. Maar hij kan gemakkelijk zijn moreel kompas verliezen als hij te analytisch denkt.” Er zou dan ook geen voorkeur voor een bepaald netwerk moeten zijn. In plaats daarvan moeten mensen leren om efficiënt van het ene netwerk op het andere over te stappen en het juiste netwerk op het juiste moment te activeren.

De onderzoekers zetten hun studie voort. Zo willen ze bijvoorbeeld nog achterhalen of studenten wanneer ze mensen op een niet menselijke manier zien afgebeeld (bijvoorbeeld als dieren of objecten) wisselen van het sociale naar het analytische netwerk. Ook willen ze achterhalen welke invloed walging en sociale stereotypering heeft op welk deel van ons brein we activeren.

Geschreven door: Caroline Kraaijvanger

Bron: Scientias.nl

woensdag 19 december 2012

Mysterieus molecuul ontdekt in hersenen

Mysterieus molecuul ontdekt in hersenen





Wetenschappers hebben een mysterieus molecuul aangetroffen in het brein dat mogelijk verantwoordelijk is voor een zeldzame slaapstoornis.

Het vreemde molecuul wordt een ‘somnogen’ genoemd en kan ertoe leiden dat mensen moeilijk wakker kunnen worden na vele uren te hebben geslapen.

Het somnogen bestaan net als een eiwit uit aminozuren, aldus hoogleraar neurologie David Rye van de Emory-universiteit. “Mensen die er last van hebben voelen zich alsof ze in een soort mist rondlopen en wel fysiek wakker zijn, maar niet mentaal,” voegde hij toe.

Hersenvocht

De peptide werd aangetroffen in gewone hersenen en hersenen van mensen die last hebben van de aandoening. Het molecuul kan wetenschappers helpen begrijpen hoe het brein verschillende bewustzijnsstaten reguleert.

Rye en zijn collega’s ontdekten dat mensen die aan hypersomnia lijden ongewoon veel behoefte hebben aan slaap door overmatige aanmaak van het molecuul in hun hersenvocht. Het werkt als een soort slaappil. Hersenvocht, ook wel liquor of cerebrospinale vloeistof genoemd, bevindt zich in de hersenen en het ruggenmerg.

GABA

Het onderzoek is gisteren verschenen in het tijdschrift Science Translational Medicine en beschrijft hoe het hersenvocht van mensen die lijden aan hypersomnia een stofje bevat dat het effect van gamma-aminoboterzuur (GABA) versterkt. GABA is een aminozuur dat in het lichaam fungeert als een neurotransmitter.

Benzodiazepines, barbituraten en alcohol versterken het effect van GABA en veroorzaken daarmee een demping van de activiteit van het centrale zenuwstelsel, slaperigheid, verslechterde coördinatie, afgenomen concentratie en vergeetachtigheid. Alcohol versterkt bovendien de werking van benzodiazepines en barbituraten.

Gedurende het onderzoek bestudeerden Rye en zijn collega’s zeven patiënten die zelfs na ruim voldoende nachtrust slaperig bleven.



Bron: Foxnews.com via Niburu.nl

Geestverruimende therapie



Paddo’s gebruiken om depressieve klachten te bestrijden? Of bij de apotheek een LSD-kuur halen om van je rookverslaving af te komen? Labyrint over grensverleggend onderzoek naar het gebruik van psychedelica in de behandelkamer van de psychiater.

Ruim vijftig jaar geleden onderzochten psychologen de inzet van LSD tijdens psychotherapie. Maar ondertussen ging het experiment op straat en op feestjes verder. De Amerikaanse overheid verbood het middel en de resultaten van de wetenschappelijke experimenten verdwenen diep in een la.

Bevlogen onderzoekers uit Amerika en Engeland pakken nu de draad weer op. Uit hun onderzoek blijkt dat hersengebieden die informatie verwerken tijdens een trip minder actief zijn. Deze gebieden functioneren als een dirigent van een orkest. Als de dirigent verdwijnt, speelt het orkest wel verder, maar veel chaotischer en experimenteler. Op dezelfde wijze worden de gedachten van een trippend persoon vrij en dynamisch. Die vrijere manier van denken zou volgens de Britse psychofarmacoloog Robin Carhart-Harris mensen met een depressie veel goed kunnen doen, want zij zitten vaak vast in negatieve gedachtestromen.

Dat psychedelica vastgeroeste denkpatronen doorbreken, is ook de reden waarom ze goed lijken te helpen bij het bestrijden van verslaving. Psychofarmacoloog Matthew Johnson van de Johns Hopkins University School of Medicine in Amerika behaalde interessante resultaten bij het behandelen van rookverslaving met paddo’s. Vier van de vijf verstokte rokers die aan zijn pilot-onderzoek meededen zijn na een jaar nog steeds gestopt.

Je hoeft natuurlijk niet verslaafd of depressief te zijn om jezelf te willen veranderen in dit seizoen van de goede voornemens. We willen stoppen met snoepen, nagelbijten en meteen ook van die Twitterverslaving af. In deze uitzending nemen we ook slechte gewoontes onder de loep. Hoe ontstaan ze? En hoe stoppen we er weer mee?

zondag 18 november 2012

donderdag 15 november 2012

Acht weken meditatie kan hersenen blijvend veranderen



Neurologen hebben ontdekt dat een meditatietraining van acht weken een blijvend effect op de hersenen kan hebben.

Onderzoekers van het Massachusetts General Hospital en de Universiteit van Boston ondervonden dat de meditatietraining blijvende veranderingen veroorzaakt in de manier waarop het brein emotionele informatie verwerkt.

De resultaten van de studie zijn deze maand verschenen in Frontiers in Human Neuroscience. “De amygdala, een deel van de hersenen dat een belangrijke rol speelt bij emotie, reageerde verschillend op twee soorten meditatietraining die we hebben toegepast,” legde coauteur Gaelle Desbordes uit. “Voor het eerst is aangetoond dat meditatietraining de emotionele verwerking beïnvloedt.”

Stress

Gezonde volwassenen zonder enige vorm van ervaring met meditatie namen deel aan verschillende trainingen of een praatgroep. Er werd aandacht besteed aan mindfulness, waarbij iemand bewust leert omgaan met zijn of haar ademhaling en gemoedstoestand. De deelnemers kwamen daarnaast in aanraking met compassie-meditatie, een vorm van meditatie die gericht is op empathie. De praatgroep vormde de controlegroep. De training duurde in totaal 16 uur, er werd twee uur per week gemediteerd.

Deelnemers die mindfulness beoefenden kregen afbeeldingen te zien van mensen in emotioneel positieve, negatieve of neutrale situaties. Ze vertoonden minder activiteit in de rechter amygdala dan voorheen, wat inhoudt dat ze door de training emotioneel stabieler werden en beter in staat waren om te reageren op stress.

Lijden

De onderzoekers zagen soortgelijke resultaten bij de groep die compassie-meditatie leerde. Bij de deelnemers werd meer activiteit in de amygdala gemeten na het zien van lijden, wat laat zien dat ze door de training meer empathie konden voelen.

Bij de mensen die deelnamen aan de praatgroep werden geen significante veranderingen gemeten. De oorsprong van de meditatievormen die werden toegepast ligt in het boeddhisme.

Bron: Rawstory.com via Niburu.nl

Eerder hersenveroudering door hoge bloeddruk

BAARN - Zelfs een licht verhoogde bloeddruk op middelbare leeftijd kan er al voor zorgen dat de hersenen vroeger verouderen. Dat uit zich in problemen met denken en geheugen en in dementie.

Onderzoekers van de University of California publiceerden hun onderzoek in The Lancet Neurology.

Ze bestudeerden met behulp van een MRI-scan de hersenen van 579 gezonde volwassen tussen de 19 en 63 jaar. De gemiddelde leeftijd was 39. De bloeddruk van de deelnemers werd twee keer gemeten.

Resultaten

De mensen met een verhoogde bloeddruk vertoonden meer tekenen van hersenveranderingen dan degenen met een gezonde bloeddruk. Bij volwassenen met prehypertensie (licht verhoogd) zagen de hersenen er 3,3 jaar ouder uit. Een hoge bloeddruk zorgde voor een hersenveroudering van 7,2 jaar.

"De hersenveranderingen zijn subtiel", legt onderzoeker Charles S. Decarli uit. "Mensen ervaren niet direct problemen met denken of geheugen."

Maar volgens de onderzoeker lijken de veranderingen in de hersenen op beginnende Alzheimer of dementie. "De witte stof zag er rafelig uit en de grijze stof begon met krimpen."
Invloed
DeCarli vindt de resultaten zorgwekkend, want een hoge bloeddruk komt veel voor. Het is onduidelijk of de verhoging in bloeddruk in zijn eentje verantwoordelijk is voor de achteruitgang in de hersenen.

Eerder onderzoek liet al zien dat het eetpatroon en overgewicht ook invloed hebben op de hersenen.

Door: Gezondheidsnet

Bron: NU.nl

vrijdag 2 november 2012

Televisie maakt een zombie van je kind



Televisie verandert de circuits in je hersenen en bewustzijn. Onderzoek heeft uitgewezen dat de grijze massa in de bovenkamer van kinderen niet goed ontwikkelt onder invloed van dit apparaat.

Tegenwoordig brengen kinderen meer tijd door voor de buis dan op school.

Twee onafhankelijke studies die deze maand zijn gepubliceerd tonen aan dat teveel televisie kijken, al staat deze alleen maar aan in de achtergrond, een zeer schadelijk effect kan hebben op de ontwikkeling van hersenen van kinderen. Dit kan dan worden opgeteld bij de al eerder gedocumenteerde invloed van televisie op ons allemaal, de kracht om letterlijk ons bewustzijn te veranderen en het kritisch denken uit te schakelen.

Onderzoekers van de North Carolina Wilmington Universiteit ontdekten dat achtergrondgeluid afkomstig van de televisie, kinderen zodanig afleidt en hypnotiseert dat het een nadelige invloed heeft op de interactie met andere mensen en dat het potentiëel het cognitieve denken vertraagt evenals de ontwikkeling van hun taalgevoel.

Dit onderzoek toonde ook aan dat kinderen in Amerika meer dan vijf uur per dag worden blootgesteld aan televisie. Ook kwam eruit naar voren dat jonge kinderen meer blootgesteld worden aan de televisie als achtergrondfenomeen.

Volgens Dr. Victor Strasburger, een kinderarts, is dit een waarschuwing voor ouders om de televisie in ieder geval uit te zetten als ze niet kijken. Ook zouden ouders kinderen onder de twee jaar oud niet moeten blootstellen aan het televisiescherm.“Het is verwarrend voor baby’s die proberen de taal machtig te worden om die onverstaanbare stemmen in de achtergrond te horen”.

Verder vertelde Dr. Strasburger dat als hij kinderen ziet voor behandeling hij onmiddellijk kan constateren welke kinderen teveel aan televisie zijn blootgesteld. “Baby’s aan wie is voorgelezen babbelen erop los en zij die voor de televisie zaten zijn stil. Dit komt omdat hun taalontwikkeling wordt bedreigd, zij kunnen dat nog inhalen, maar het is zorgelijk.

Een ander onderzoek in Engeland heeft uitgewezen dat kinderen die vandaag de dag worden geboren een volledig jaar televisie hebben gekeken tegen de tijd dat ze zeven jaar oud zijn. Het toonde ook aan dat de kleintjes tegenwoordig meer tijd besteden aan televisie kijken dan dat ze op school zijn. Later in hun leven kunnen dit soort kinderen allerlei soorten problemen verwachten en dan met name op het gebied van sociale relaties.

Ook de nieuwe technologieën zoals 3D-televisie veroorzaken extra problemen bij kinderen zoals het op latere leeftijd moeilijk kunnen schatten van afstanden. Een onderzoek van een jaar geleden heeft ondubbelzinnig aangetoond dat er een direct verband bestaat tussen de hoeveelheid tijd die voor de televisie wordt doorgebracht en de ontwikkelingssnelheid van kinderen. Hoe meer tijd voor de buis des te trager de ontwikkeling.

Navolgend wat interessante cijfers uit al die onderzoeken. Kinderen die meer dan twee uur per dag televisie kijken hebben een zestig procent hogere kans op psychologische problemen en hebben vijftig procent meer kans op problemen zoals hyperactiviteit, niet kunnen opschieten met andere kinderen, slecht gedrag en antisociale karaktertrekken. Ook is er een veel grotere kans dat ze agressief gedrag vertonen en slecht presteren op school.

En om het feest helemaal compleet te maken is aangetoond dat kinderen die veel tijd voor de televisie doorbrengen ook meer junk food, ongezond voedsel, eten. Al met al zijn door die beeldbuis en bijbehorende videospelletjes de hersenen van de kinderen verdoofd voordat ze überhaupt ontwikkeld zijn.

Tegen de tijd dat ze volwassen zijn, gedragen ze zich voor een deel gebaseerd op onbewuste beslissingen. Eigenlijk kun je ze Zombies noemen: mensen die opereren onder een reactieve impulsieve staat van het brein zonder in staat te zijn een logische analyse te maken of een kritische gedachte te vormen. Het zijn natuurlijk niet alleen kinderen die vatbaar zijn voor de mogelijkheden die de televisie heeft om van mensen “”legers van wandelende doden” oftewel zombies, te maken.

Het is algemeen bekend dat het flikkeren van het televisiescherm alfa hersengolven oproept, waarbij de hersenen in een soort slaaptoestand terechtkomen. Het is letterlijk een vorm van hypnotiseren, waarbij men uiteraard heel vatbaar is voor suggestie.

Wat niet veel mensen misschien weten is dat je als je abrupt stopt met televisie kijken je ontwenningsverschijnselen kunt krijgen. Dit wordt veroorzaakt omdat tijdens het kijken het lichaam een natuurlijk opiaat aanmaakt. Dit heeft het effect op de kijker dat deze zich goed voelt. Door ineens te stoppen wordt dit opiaat niet meer aangemaakt en geeft het soms nare bijverschijnselen. Experimenten hebben aangetoond dat mensen die stoppen met buizen, opmerkingen maken zoals: “Ik heb het gevoel dat ik een vriend heb verloren”. Andere symptomen zijn depressie, nervositeit en frustratie.

Dan is televisie nog maar een onderdeel van alles waarmee wij iedere keer weer worden gebombardeerd. Afleidingen, substanties en condities die bedoeld zijn om de werkelijkheid zoals wij die ervaren te veranderen. We worden van de wieg tot het graf geconditioneerd en het bewustzijn wordt steeds lager. En dát is nu juist hetgene wat we zo hard nodig hebben.

Zo verandert de maatschappij langzamerhand in een soort dierentuin vol zombies. Laten we in íeder geval beginnen met het beschermen van onze kinderen tegen dit soort schadelijke zaken.

Bron: Pakalert Press via Niburu.co

Grotere hersenen dankzij het koken van voedsel

Het eten van rauw voedsel is niet bevorderlijk voor de hersengrootte. De mens zou namelijk alleen al negen uur per dag rauw voedsel moeten eten om daar genoeg energie uit te krijgen om de hersenen te ondersteunen. Dat blijkt uit een nieuw onderzoek waarin is berekend hoeveel energie apen nodig hebben om hun hersenen te laten groeien.

Maar hoe kan het dan dat onze voorouders erin zijn geslaagd genoeg energie binnen te krijgen om hersenen te ontwikkelen die drie keer zoveel zenuwcellen bevatten als de hersenen van apen? Omdat zij het koken hebben uitgevonden, melden Braziliaanse biomedici in het tijdschrift Proceedings of the National Academy of Sciences.

De wetenschappers bekeken de benodigde voedselinname om grote hersenen te onderhouden. Het aantal zenuwcellen in de hersenen hangt af van de hoeveelheid calorieën die wordt gegeten, blijkt uit het onderzoek. Apen zijn de hele dag in beweging om eten te zoeken, genoeg om hun huidige vorm te onderhouden, maar niet om hun hersengrootte te ontwikkelen.

Toen de mens overstapte naar gekookte voeding, waarschijnlijk voor het eerst gebruikt door de Homo erectus, was er veel meer tijd over om nóg meer voeding te vinden en voor andere uitdagingen voor de hersenen. Hierdoor heeft de mens grotere hersenen, aldus de onderzoekers.

De menselijke hersenen zijn opgebouwd uit tientallen miljarden zenuwcellen. Alhoewel het lichaam van bijvoorbeeld gorilla's drie keer zo groot is als die van de mens, hebben zij aanzienlijk kleinere hersenen. Gorilla's eten zo'n acht uur van de dag, maar rauw voedsel kan onmogelijk én een groot lichaam én grote hersenen ondersteunen, vertelt Suzana Herculano-Houzel, neurowetenschapper en co-auteur van het rapport. 'Wij hebben meer zenuwcellen dankzij het koken van voeding.'

Bron: Volkskrant.nl

maandag 29 oktober 2012

Liefde belangrijk voor kinderen

Foto: Daily Mail
AMSTERDAM -  Het is wetenschappelijk bewezen wat rechtgeaarde ouders allang wisten: kinderen hebben liefde nodig, meldt de Daily Mail.

Niet alleen voor de emotionele ontwikkeling van een kind is liefde belangrijk. Het blijkt dat bij kinderen die door de ouders genegeerd worden, de groei van de hersenen achterblijft.

Op de foto is een scan te zien van twee hersenen van driejarige kinderen. De hersens links zijn van een kind dat 'normaal' wordt verzorgd door de moeder. De hersens rechts zijn van een kind dat door de moeder sterk is verwaarloosd. Het kind krijgt weinig aandacht van de moeder. De verschillen zijn overduidelijk: niet alleen de grootte verschilt, maar bijv. ook het aantal 'zwarte vlekken'.

Volgens neurologen komt het verschil maar door één oorzaak: de manier waarop kinderen worden behandeld door hun moeders. Het kind met de kleinere hersenen zal volgens de onderzoekers ook meer gevaar lopen in aanraking te komen met drugs en geweld en waarschijnlijk eerder werkloos en afhankelijk van anderen worden. Daarnaast zullen bij hem, volgens de onderzoekers, meer mentale en gezondheidsproblemen optreden. Ook zullen zij waarschijnlijk later hun eigen kinderen meer verwaarlozen.

Onderzoek in de VS heeft echter uitgewezen dat de cirkel doorbroken kan worden als er ingegrepen wordt en de ouders ondersteuning krijgen.

Bron: Telegraaf.nl

zaterdag 13 oktober 2012

Mate waarin u iemand aardig vindt, beïnvloedt hoe u zijn bewegingen ziet

Geschreven door: Caroline Kraaijvanger



Of u iemand graag mag of juist helemaal niet, heeft invloed op hoe uw brein de bewegingen van die persoon verwerkt. Dat blijkt uit onderzoek. Het verklaart mogelijk waarom voetbalsupporters het idee hebben dat de tegenstander van hun club trager beweegt.

Wanneer we iemand anders zien bewegen, dan brengt dat meestal een spiegelend effect in ons brein op gang: delen van ons brein die verantwoordelijk zijn voor onze motorische vaardigheden worden actief. Maar nieuw onderzoek wijst er nu op dat de mate waarin we iemand mogen invloed heeft op de hersenactiviteit die we vertonen wanneer we een ander zien bewegen.

Experiment

Wetenschappers van de universiteit van Southern California verzamelden mannelijke Joden en lieten ze toekijken hoe andere mensen bewogen. De helft van de bewegende mensen werd aan de proefpersonen voorgesteld als neo-nazi’s. De andere helft als heel aardig en open-minded. Uit het onderzoek blijkt dat het deel van de hersenen dat normaal gesproken actief wordt wanneer we iemand zien bewegen, een heel ander patroon vertoont wanneer proefpersonen iemand zien bewegen die ze niet mogen. Opvallend genoeg ontstaat dat patroon alleen wanneer ze anderen echt zien bewegen: foto’s waarop de ander te zien is, roepen dat effect niet op.

Prikkels

Het onderzoek wijst erop dat de mate waarin we iemand mogen beïnvloedt hoe we prikkels die we omtrent die persoon binnenkrijgen, verwerken. Zo kan het bijvoorbeeld zijn dat we denken dat iemand die we niet mogen trager beweegt dan deze in werkelijkheid beweegt. “Zelfs iets heel basaals zoals hoe we visuele prikkels van een beweging verwerken, wordt beïnvloed door sociale factoren, zoals onze relatie met anderen en lidmaatschap van een bepaalde sociale groep,” concludeert onderzoeker Mona Sobhani.

Uit eerder onderzoek bleek al dat processen in het brein beïnvloed kunnen worden door hoe iemand anders eruit ziet en of deze op ons lijkt. Deze resultaten wijzen erop dat een abstract gevoel van groepslidmaatschap en niet alleen verschillen in fysieke eigenschappen invloed heeft op het verwerken van prikkels.

Bron: Scientias.nl

woensdag 10 oktober 2012

Is de wetenschap bij machte een einde te stellen aan gewelddadig gedrag?



Neurowetenschappers proberen de neurologische en biologische mechanismen die mensen tot gewelddadige acties drijven in kaart te brengen. Sommigen hopen dat beter begrip van wat ons drijft het uiteindelijk mogelijk zal maken om geweld in zijn geheel te voorkomen, aldus BBC International.

Één van deze wetenschappers is Pete Hatemi. Hij onderzocht de impuls tot geweld in verschillende culturen, waaronder die van boeddhistische monniken en Palestijnse militanten. Zijn onderzoek handelt onder andere over het zogenaamde “soldatengen”.

Het soldatengen, of “MAO-A” is aanwezig in de meeste mensen en produceert een enzyme dat nauw verbonden is met neurotransmitters, waaronder serotonine. Het soldatengen (of warrior gene) zou volgens bepaalde studies en experimenten duidelijk correleren met agressief gedrag.

Doch, genetica is slechts één facet van agressie, aldus Hatemi. Omgevingsfactoren zijn minstens even belangrijk. Zijn onderzoek toont immers aan dat atleten van het Ultimate Fighting Championship het soldatengen niet hebben, maar de meeste boeddhistische monniken wel.

Rene Weber is professor communicatie in California en heeft een totaal verschillende aanpak. Volgens hem kunnen we veel leren over de relatie tussen hersenen en geweld uit videospellen als Carmageddon.

Zes jaar geleden toonden Weber en zijn collega’s aan dat gewelddadige videospellen dezelfde neurologische verbindingen activeren als echt geweld. Nu concentreert hij zich op manieren om via chemische producten (zoals Quetiapine) onze natuurlijke agressiviteit te reduceren.

Beide wetenschappers hebben als ultiem doel de ontwikkeling van een methode om (vooral politiek) geweld uit de wereld te verbannen. Voor veel mensen en landen is het natuurlijk al te laat. “Interventie zal niets uithalen als de persoon in kwestie al volwassen is,” beweert Hatemi.

Ze stellen dus eerder voor om potentiëel gewelddadige mensen vroeg te identificeren en hun omgeving op dat moment te veranderen zodat hun agressief gedrag niet tot uiting komt.

Ook Amerikaanse veiligheidsdiensten zijn geïnteresseerd in het onderzoek, hoewel praktische toepassingen niet voor de hand liggen. Hoe dan ook, het einde van alle geweld is waarschijnlijk nog veraf, maar er wordt wel degelijk vooruitgang gemaakt.

Bron: Express.be

vrijdag 14 september 2012

Is die eind twintiger van een zoon of dochter nog steeds in jouw huis? Maak je geen zorgen...

Steeds meer twintigers hebben nog geen vaste carrière of partner en blijven lang financieel afhankelijk van hun ouders. Volgens onderzoek dat in de Wall Street Journal wordt geciteerd is dat minder erg dan het lijkt: onze hersenen blijven zich ontwikkelen en belangrijke levensbeslissingen neem je dan ook beter later dan vroeger.
 
Vroeger dacht men dat de ontwikkeling van de menselijke hersenen geheel in de puberteit plaatsvond. Nu begrijpen wetenschappers echter dat ze zich blijven ontwikkelen tot in het derde levensdecennium.
 
Neurowetenschapper Jay Giedd van het National Institute of Mental Health: “Tot voor kort moesten jongeren belangrijke beslissingen over hun opleiding, carrière en levenspartner maken wanneer bepaalde delen van de hersenen nog niet optimaal ontwikkeld waren. Het is een goede zaak dat de twintigerjaren een tijd worden van ontdekking en zelfontplooiing.”
 
Lees verder op: Express.be

Menselijke geest onvangbaar

500x500hersens.jpg
 
Waar zit de menselijke geest? Het vermoeden was tot nu toe dat ons bewustzijn zetelt in drie gebieden van de hersens waar complexe emoties ontstaan. Dankzij die gebieden kunnen we denken en zijn we ons bewust van ons bestaan.
 
Maar die theorie blijkt niet te kloppen, zeggen neurowetenschappers van de University of Iowa (VS) na onderzoek van een patiënt die grote delen van zijn hersens moet missen na een virusinfectie. Van de drie gebieden waar de geest zou zetelen is bij deze man - hij wordt patiënt R genoemd - vrijwel niets meer over.
 
Patiënt R heeft een ernstige vorm van geheugenverlies en hij heeft moeite om met anderen te communiceren. Maar hij is zich wel bewust van zichzelf. Zo herkent hij zijn gezicht op een foto en kan hij zichzelf niet kietelen, een standaardtest om vast te stellen of iemand het eigen lichaam 'voelt'.
 
Volgens de onderzoekers uit Iowa is onze geest schijnbaar niet iets dat simpel te vangen valt in een paar hersengebieden. Het zelfbewustzijn is een complex iets dat waarschijnlijk in allerlei delen van onze hersens - wellicht zelfs ons lichaam - kan zetelen.
 
Bron: Metronieuws.nl

zondag 19 augustus 2012

Superbejaarde met piepjong brein bestaat echt



Tachtigjarigen met een geheugen dat net zo goed of zelfs beter is dan dat van vijftigers en zestigers. Nieuw onderzoek toont aan dat ze echt bestaan en dat hun brein er ook echt jonger uitziet.

Onderzoeker Emily Rogalski verzamelde 12 bejaarden met een superbrein. Ze bestudeerde hun geheugen en cognitieve vaardigheden. Ook bestudeerde ze het brein van ‘gewone’ bejaarden die niet zo’n uitzonderlijk goed geheugen hadden. En ook het brein van mensen van middelbare leeftijd werd bestudeerd.

Hersenschors

De resultaten verrasten Rogalski zeer. Vooral de hersenschors van de superbejaarden was verrassend. Deze buitenste laag van het brein is heel belangrijk voor het aanmaken van herinneringen, maar ook voor het concentratievermogen. De superbejaarden hadden een veel dikkere hersenschors dan de andere bejaarden van tachtig jaar en ouder. Sterker nog: hun hersenschors was vergelijkbaar met die van proefpersonen tussen de 50 en 65 jaar oud. “Deze resultaten zijn heel opmerkelijk gezien het feit dat grijze stof of het verlies van hersencellen een gewoon onderdeel van het ouderdomsproces is,” stelt Rogalski.

Hersencellen

De superbejaarden lijken haast wel boven dat ouderdomsproces te staan. Dat hun hersenschors dikker is, wijst er namelijk op dat ze meer hersencellen hebben. “We kunnen ze (de hersencellen, red.) niet tellen, maar de dikte van de buitenste laag van het brein kan ons wel helpen om de gezondheid van het brein indirect vast te stellen. Een dikkere hersenschors wijst op een groter aantal neuronen.”

Dikker

Een ander deel van de hersenen dat zich diep in het brein bevindt, bleek bij de superbejaarden zelfs nog dikker te zijn dan bij mensen van 50 tot 65 jaar oud. “Dit gebied is heel belangrijk voor concentratie en concentratie ondersteunt het geheugen. Misschien hebben superbejaarden een heel goed concentratievermogen en ondersteunt dat hun uitzonderlijke geheugen.”

Rogalski hoopt dat haar onderzoek kan worden gebruikt om ouderen die niet gezegend zijn met zo’n uitstekend geheugen, te helpen. Ze denkt dan bijvoorbeeld aan Alzheimerpatiënten. “Veel wetenschappers bestuderen wat er mis is met het brein, maar misschien kunnen we Alzheimerpatiënten helpen door vast te stellen wat er goed gaat in het brein van superbejaarden.”

Door:

donderdag 12 juli 2012

Een Déjà vu



Déjà vu is een Franse term dat 'al eens gezien' betekent. Heb je al eens meegemaakt dat je, bijvoorbeeld, ergens komt en het gevoel verkrijgt dat je er ooit reeds bent geweest; dit, ondanks het feit dat je ervan overtuigd bent dat dit niet zo is? Of, je bent in een gesprek verwikkeld en je verkrijgt het gevoel dat je dat gesprek reeds eerder hebt gevoerd?

Een déjà vu is een bekend verschijnsel in de psychologie; het betreft de ervaring iets mee te maken waarvan men tegelijkertijd de indruk heeft het al eerder te hebben meegemaakt, terwijl men weet dat dat niet het geval is. De term déjà vu is afkomstig uit het boek 'L'Avenir des Sciences Psychiques ' - 'De toekomst van de psychische wetenschappen' - van de Franse onderzoeker Émile Boirac. Maar hijzelf maakte er geen diepgaande studie van. Déjà vu slaat in de wetenschap meestal op een onechte herinnering, of herinneringsbeleving. In het algemene spraakgebruik is men echter de term ook gaan gebruiken als aanduiding van elke bekende situatie.

Mensen die voor het eerst een déjà vu meemaken, kunnen hier onnodig van schrikken. Het is een beleving die vaak omschreven wordt als 'vreemd' of 'onwezenlijk'. Wanneer ze toch met anderen hierover durven te spreken, blijkt meestal dat veel meer mensen dit verschijnsel kennen en daardoor worden ze wel wat gerustgesteld; er is blijkbaar niets 'vreemds' met hen aan de hand, "ik ben niet de enige".

Een mogelijke verklaring stamt uit de neurologie. Wat bij een déjà vu gebeurt, kan ook worden omschreven als een 'kortsluiting' van de hersenen. Normaal gesproken wordt een beeld vanuit de ogen naar een plek in de hersenen gebracht waar de mens er zich bewust van wordt, daarna wordt dit beeld opgeslagen in de hersenen. Bij een déjà vu ontstaat er onverwachts een kortsluiting, waardoor het beeld zich eerst in de hersenen opslaat, voordat de hersenen zich bewust worden van het beeld. Omdat het een kortsluiting betreft, kan men zich dus ook niet herinneren wanneer en hoe men het eerder heeft meegemaakt, want al die informatie is niet opgeslagen.

Hoe ontstaat nu zo'n kortsluiting? Hierover bestaan verschillende speculaties. De Franse psychiater Pierre Janet schreef déjà vu toe aan een stoornis in de visuele perceptie, waarbij een waargenomen prikkel via twee informatiestromen, of kanalen (A en B, bovenste paneel in onderstaand figuur) de hersenen bereikt. Hierbij treedt er echter een uitsplitsing op tussen beeld A, dat de hersenen het eerst bereikt, en beeld B. De hersenen zullen nu beeld B, dat een fractie van een seconde later arriveert, als bekend categoriseren.

Een tweede opvatting komt van Daniel Dennett, die meent dat déjà vu berust op een misinterpretatie of stoornis in de hersenen zelf.




Deze zou een gevolg kunnen zijn van bepaald geneesmiddel, van vermoeidheid of een van neurologische stoornis, zoals bijvoorbeeld epilepsie. Een mogelijk gebied waar deze stoornissen kunnen optreden is de hippocampus. Dit gebied - en de omringende slaapkwab - speelt namelijk een belangrijke rol in het herkennen van familiariteit, of nieuwheid, van objecten en gebeurtenissen. Het spontaan vuren van zenuwcellen in dit gebied zou dan kunnen leiden tot een déjà-vu-beleving. Er is in dit model dus slechts één informatiestroom naar de hersenen nodig, en geen twee informatiestromen, of kanalen zoals Janet aannam.

Het verschijnsel déjà vu is ook op andere, niet-wetenschappelijke, manieren geïnterpreteerd. Alternatieve verklaringen zijn dat déjà vu beelden een teken zijn uit een andere wereld, herinneringen uit een vroeger bestaan, zoals reïncarnatie, of ten gevolge van een astrale uittreding waarbij men reeds eerder in een toekomstige situatie terechtkomt. Kortom, een verschijnsel van buitenzintuigelijke waarneming, als BZW afgekort, of ESP. Ook wanneer een gebeurtenis uit een droom zich vervolgens daadwerkelijk plaatsvindt, kan dat als déjà vu worden ervaren.

Dit zijn allemaal redenen waarom de wetenschap lange tijd niet meer in het Déjà Vu onderwerp geïnteresseerd was. Men was het beu om die ervaringen over vorige levens te aanhoren, de buitenzintuigelijke waarnemingen vond men ook absurd, en wat druppel die de emmer deed overlopen waren de verhalen van mensen die bij hoog en laag beweerden dat ze door buitenaardse wezens werden ontvoerd, of dat ze een ufo hadden bezocht.

Het déjà vu verschijnsel slaat niet alleen op beelden ontleend aan de visuele waarneming, er zijn ook varianten bekend waarbij het gaat om een innerlijk proces, zoals een gedachte of een ervaring: men spreekt dan ook wel van déjà senti (eerder gevoeld), eerder bezocht (déjà visité) of eerder meegemaakt of beleefd (déjà vécu).

Ook het tegenovergestelde proces kan plaatsvinden: men zegt dan bijvoorbeeld dat een bekend persoon, plaats of beeld nooit eerder is gezien alhoewel anderen weten dat dit wel zo is. Dit verschijnsel heet jamais vu (nooit gezien). Jamais vu wordt soms geassocieerd met bepaalde vormen van afasie, amnesie en epilepsie. Ook treedt het, onder andere, op bij het Syndroom van Capgras, waarbij men het waanachtige idee heeft dat partners, familieleden of bekenden niet echt zijn, maar vervangen werden door dubbelgangers met hetzelfde uiterlijk en gedrag. Incidenteel ziet een Capgras-patiënt zichzelf als dubbelganger. De meeste Capgras-patiënten beschouwen de dubbelganger wel als een mens, maar soms menen ze dat de dubbelganger een robot, of een buitenaards wezen is.

donderdag 5 juli 2012

'Chronische pijn heeft een emotionele oorzaak'

Vergelijkbare verwondingen kunnen uiteenlopende gevolgen hebben voor verschillende individuen. Het verschil is volgens Amerikaanse wetenschappers afhankelijk van de emotionele staat van het brein, aldus The Telegraph.

Sommige mensen herstellen helemaal van bepaalde verwondingen, terwijl anderen chronische pijn blijven voelen. Volgens professor Vania Apakarian van de Northwestern University in Chicago is “de verwonding zelf niet genoeg om de aanhoudende pijn te verklaren.”

Studies van hersenscans tonen aan hoe chronische pijn ontstaat als gevolg van een emotionele respons op een verwonding. “Voortdurende pijn heeft te maken met een combinatie van de verwonding zelf en de staat van het brein,” aldus Apakarian.

Hoe emotioneler het brein reageert op de oorspronkelijke verwonding, hoe waarschijnlijker dat de pijn blijft voortduren nadat de fysieke wonde is genezen. Deze emotionele reactie houdt een interactie in tussen twee hersenregio’s: de frontale cortex en de nucleus accumbens.

Apakarian geeft aan dat “die delen van het brein bij bepaalde individuen actiever zijn, of dat er genetische of andere factoren aan het werk kunnen zijn, die de emotionele hersenregio’s bij sommigen actiever maken.”

De conclusies komen uit een onderzoek van 40 vrijwilligers met rugpijn. Via hersenscans slaagden de wetenschappers er in om met 85% nauwkeurigheid te voorspellen welke individuen chronische pijn zouden ontwikkelen en welke niet.

Apakarian hoopt om op basis van zijn bevindingen nieuwe behandelingen te ontwikkelen tegen chronische pijn.

Bijen kunnen 'tijd terugdraaien' en verjongen



Wetenschappers van de Universiteit van Arizona hebben ontdekt dat de hersenveroudering bij oudere honingbijen wordt teruggedraaid op het moment dat ze larven verzorgen.

Hoewel het onderzoek naar dementie zich alleen richt op nieuwe medicijnen kan sociale interventie de hersenaandoening mogelijk behandelen.

Het team onder leiding van Gro Amdam liet de oudere, foeragerende bijen sociale taken verrichten in het nest waarop veranderingen in de moleculaire structuur van hun hersenen werden gemeten. Het onderzoek is verschenen in het wetenschappelijke tijdschrift Experimental Gerontology.

Leervermogen

“Op basis van eerder onderzoek weten we dat de mentale gesteldheid van bijen die in het nest blijven en zorgen voor de larven stabiel blijft,” zei Amdam. “Na enige tijd verlaten de bijen het nest om voedsel te verzamelen. Vanaf dat moment verouderen ze in hoog tempo. Na slechts twee weken zijn de vleugels van de foeragerende bijen versleten, vallen hun haren uit en gaat hun hersenfunctie zienderogen achteruit. We wilden zien wat er zou gebeuren als we de bijen opnieuw lieten zorgen voor larven.”

Op het moment dat de oudere bijen terugkeerden naar het nest werd een aantal dagen weinig activiteit gemeten. Daarna begonnen enkele van de oude bijen naar voedsel te zoeken terwijl andere de larven verzorgden. De onderzoekers ontdekten dat ongeveer de helft van de oudere bijen na 10 dagen beter in staat was om nieuwe dingen te leren.

Het team van Amdam zag niet alleen hoe het leervermogen van de bijen herstelde, ze ontdekten ook een verandering in de eiwitten in het brein van de bijen. Na analyse bleek dat twee eiwitten aanzienlijk waren veranderd.

Sociale interventie

Het ging om Prx6, een eiwit dat ook in mensen wordt gevonden en kan helpen beschermen tegen dementie en ziektes als alzheimer, en een eiwit dat andere eiwitten beschermt tegen schade wanneer het brein of ander weefsel wordt blootgesteld aan stress.

“Misschien kan sociale interventie - veranderen hoe je omgaat met je omgeving - helpen om ons brein jong te houden,” zei Amdam. “Omdat de genoemde eiwitten in zowel bijen als mensen worden gevonden kunnen ze mogelijk spontaan reageren op bepaalde sociale ervaringen.”

Amdam stelt voor om meer onderzoek te doen naar zoogdieren om te kijken of dezelfde moleculaire veranderingen die de bijen ervaren ook kunnen worden bewerkstelligd in mensen.

Bron: Sciencedaily.com via Niburu.nl